‘Het platteland blijft altijd in me zitten. Dit is wel echt mijn plek’

Joshua, Burgum

Joshua is een Fries, hij groeit op in het dorp Burgum. Door zijn Ghanese vader ziet hij er anders uit dan de kinderen om hem heen. De angst voor opmerkingen bezorgt hem soms buikpijn. Het liefst zit hij binnen, achter zijn Nintendo DS, maar hij gaat ook graag met zijn broer vissen in het kanaal vlak bij hun huis.

Van jongs af aan is Joshua nieuwsgierig naar Ghana. In 2021 gaat hij er voor het eerst naartoe. De Ghanezen zien hem als een Europeaan, merkt hij, ze noemen hem obruni. Dat is confronterend: hij verwachtte geaccepteerd te worden als een Ghanees. Opeens overvalt hem het besef dat hij nergens echt thuis hoort.

Van zijn pake en beppe krijgt Joshua behalve een hoop liefde ook de Friese cultuur mee. Nog altijd praat hij Fries met zijn broer, zus en moeder – die met elkaar allemaal Nederlands praten. Hij merkt dat Friezen soms verrast zijn dat hij hun taal spreekt. Sommigen lijken dat niet te accepteren, en praten Nederlands terug.

Joshua kijkt met een goed gevoel terug op zijn jeugd in Burgum. Hij blijft er altijd terugkeren, en voelt zich verbonden met het dorp. Zijn band met Ghana wordt ondertussen ook langzaam sterker.

Benieuwd naar het hele verhaal? Word lid van de community en krijg een melding wanneer het volledige verhaal te lezen is en als meer verhalen worden gepubliceerd.