‘Iets in me verlangt naar het vinden van het laatste stukje, om de puzzel compleet te maken’

Elisa, Oosterwolde

De opa en oma van Elisa worden in 1951 met duizenden andere Molukkers naar Nederland gestuurd. Ze zitten lang in kamp Westerbork. Elisa’s vader is hun jongste kind. Als hij in Groningen studeert, ontmoet hij Elisa’s moeder, samen gaan ze in de Friese plaats Oosterwolde wonen.

Op christelijke basisschool De Akker heeft Elisa de mooiste tijd van haar leven. In haar klas zitten veel Molukse kinderen. Iedereen accepteert elkaar en de saamhorigheid is groot. Op de middelbare school verdwijnt die verbondenheid. Elisa schaamt zich voor haar geloof en voor de donkere haren op haar armen. Maar ze zet door.

Elisa is trots op haar achtergrond. Ze wil graag naar de Molukken toe, om daarmee de puzzel compleet te kunnen maken. Samen met haar man verdiept ze zich in de cultuur. Op een ingelijste poster die ze thuis heeft, staan de woorden ‘Ale Rasa Beta Rasa’: wat jij voelt, voel ik ook. Het is een belangrijke waarde die ze ook in haar familie sterk voelt.

Ook met haar Noord-Nederlandse kant heeft Elisa een sterke verbinding. En ook die maakt haar trots. De vrijheid en de ruimte van het platteland zitten in haar: hier komt ze echt tot rust.

Benieuwd naar het hele verhaal? Word lid van de community en krijg een melding wanneer het volledige verhaal te lezen is en als meer verhalen worden gepubliceerd.